Encontro con Paz Gesteira, psicóloga e psicomotricista

Os que imos ao psicólogo
non somos loucos!

 Corpo e mente 


Organizan: Proxecto de Biblioteca 2016-17 O corpo humano
Departamento de filosofía.
Post redactado a partir de contribucións de todo o alumnado da materia de psicoloxía de 2º de Bacharelato.


Paz comezou a charla falándonos de como escolleu a carreira de psicoloxía. Aínda que ao principio foille mal o bacharelato, repetir 2º serviulle para pensar que quería dedicar toda a súa vida a axudar ás persoas que o necesitaban facendo a carreira de psicoloxía, e andando o tempo inclinouse pola psicoloxía clínica.
A psicomotricidade, a súa especialidade, entende a psicoloxía como expresión dun corpo. Intenta achegarse aos nenos a través do movemento e do xogo en lugar de tests.
Explicounos a diferenza entre un trastorno e un síntoma, cousas completamente diferentes. Por exemplo, unha depresión é un trastorno e ten incluídos moitos síntomas, entre eles a tristeza, pero non por estar triste se ten depresión. Unha persoa pode deixalo coa súa parella e ao día seguinte ter todos os síntomas necesarios para diagnosticar este trastorno, e iso non significa que o teña. Por isto hai que prestar moita atención aos síntomas e non conformarse con poñer unha etiqueta.


Dous casos
Un dos momentos que máis nos gustou foi a exposición que fixo de dous casos clínicos. Os nomes están cambiados para respectar a confidencialidade.
“Paula”
, de 13 anos, era unha rapaza que sempre se comportaba ben. Unha gastroenterite impídelle ir de viaxe de fin de curso, e isto repítese cada vez que ten que viaxar. Despois de moitas probas decidiron levala ao psicólogo. Alí descubriron que o problema que tiña era que se esforzaba en exceso por compracer aos demais, o que a levou a ter moitos problemas tanto físicos como mentais. O acordo que tomaron foi que deixarían que Paula se enfadase (moderadamente) e se comportase de forma natural, e que non gardase todo para ela. Logo de varios meses xa case nin sentía dor e puido levar unha vida normal.
“María”, de 11 anos, era unha rapaza que estaba sempre pechada en si mesma. Tiña moitos tics, portábase mal e sempre trataba de chamar a atención. Cando foi xunto a Paz dixéronlle que era unha sociópata perigosa. Logo de coñecela descubriu que tiña unha gran sensibilidade, escribía unhas poesías asombrosas e o único que quería era que o seu pai volvese querela. Ao comentar isto coa nai e con el, aínda que ao principio estivo receoso, finalmente aceptou á súa filla e puideron solucionar o problema.


Recados, preguntas e impresións 
A semana anterior a vir aquí preguntoulle aos seus pacientes se querían mandarnos algún recado. Dixéronlle que si: que os que imos ao psicólogo no somos loucos.


Fixémoslle estas preguntas:
Chegas sempre a un diagnóstico clínico antes de poñer ben á persoa?

Respondeu que a maior parte das veces non se trata de poñer unha etiqueta senón de traballar sobre os síntomas.


Ao chegar á túa casa es capaz de esquecerche de todo o teu traballo?
Dixo que non, xa que teño que darlle voltas en casa para buscar unha solución, e ademais, os pais mándanme mensaxes preocupados polos seus fillos.
Para ela e para moitos outros psicólogos o máis complicado do traballo é non xuntar o profesional co persoal, é dicir, que non lle afecten os casos nos que traballa.


Cal foi o caso máis complicado que tiveches?
Aínda estou tratando a unha persoa que comezou comigo o mesmo ano que empecei a traballar.


É máis fácil tratar con nenos que con adultos?
Non. As persoas adultas teñen a palabra, cos nenos hai que descubrir o que lles pasa mediante xogos e o que debuxan ou constrúen.


Aféctanche moito os casos?
A verdade é que hai casos coma o de María que si que te afectan, pero procuras que iso non suceda.


Agradecémoslle moito que nos falara desde un punto de vista tan persoal. A charla fíxose moi amena e aprendemos moitas cousas que non sabiamos. O feito de contar as súas vivencias influíu para crear unha relación máis estreita; fíxonos pensar máis coma se fose un consello, unhas experiencias ou mensaxes de ánimo propios dunha amiga que a relación típica que se crea neste tipo de charlas.

O que máis nos gustou foron os casos que presentou. Algúns momentos foron moi emocionantes. Con este tipo de cousas podes chegar a decatarte da sorte que tes de ter na túa vida acodes que che queren de verdade e preocúpanse por ti.


Fotos e álbum de visitas
Estas son algunhas imaxes do encontro e unha presentación que fixemos con comentarios de toda a clase (podes ampliar as fotos facendo click nelas):





FALANDO DE EMOCIÓNS

O psicólogo Daniel Novoa ofreceu un obradoiro ao alumnaod de 1º ESO sobre as emocións.
Descubrir que podemos xestionar as nosas emocións para mellorar as nosas relacións e a nosa vida resultou moi inspirador.
Aquí tendes un video do que se tratou nas dúas sesións adicadas a cada grupo.
http://vimeo.com/161917631



CONSELLOS PARA XESTIONAR AS EMOCIÓNS

- Como estou? Que sinto, que penso, que fago? Abecedario emocional (DETECCIÓN)

- Para que teño esta emoción?  Función das emocións 

- Permítome sentir esa emoción? Sí. Aceptar as emocións é imprescindible. Sin emocións non somos humanos. Contempla e acepta.

- Leva máis tempo do esperado?  Si, hai que permitirse sentir as emocións e dependendo cal sexa, regularla ou esperar.

-  Alónxame dos meus obxectivos? Si. todas as emocións axúdannos a vivir pero poden alonxarnos dos nosos obxectivos. Hai que ter un bo motivo para regularlas o non cumplirán a súa importante función. (ANTICIPACIÓN)

-  Que podo facer, pensar ou ambas cousas para cambiar esa emoción? LISTA. Cuanto máis grande e variada sexa a lista máis sinxelo será atopar algo que encaxe nese momento. (ACCIÓN) 

- Estou mellor? Despois dun tempo prudencial é importante valorar se axudounos o é mellor buscar outars estratexias.


Emocións máis habituais:

1. ANSIEDADE: ( medo moi desagradable) é unha descarga física e psicolóxica provoca distracción,  convén evitar estimulantes ( café, té..) para contrarestala pódense tomar duchas quentes , meditar.

2. ESTRÉS: ( medo pouco intenso, alerta) entendelo como un aliado,un plus, poñerle límite ao tempo,  Para combatilo hai que relaxarse e desconectar,  facer exercicio e plantearse se é un estilo de vida saúdable.

3. DEPRESIÓN : ( Tristeza)é unha descarga psicolóxica. Para combatila debemos facer o que nos anime ainda que sexa o menos gratificante,  tamén conven exercicio regular para activación e adquirir hábitos saúdables ( amigos, tomar sol, viajar, axudar..)

4. VIOLENCIA: ( Ira) detectala con indicadores. Conven poñer marxe de seguridade, alonxarse do desencadeante, relaxarse ou distraerse.





NOVA MASCOTA

Xa temos nova mascota!!!!  Ideada por dous alumnos de 3º ESO que resultaron os gañadores do noso concurso. Parabéns a Aaron e Javi!!
Mirade que xeitosiña é.......

REFLEXIÓNS SOBRE A NOSA SOCIDADE.

Como colofón ás versións presentadas polo alumnado de 2º bacharelato sobre a Utopía de Thomas More, nas que tiñan que idear a seu propio concepto de socidade ideal, o noso compañeiro de Lingua Galega, Guillermo deunos una charla sobre os fundamentos nos que se basea a nosa sociedade actual. Así mesmo, falounos das ferramentas que temos os que vivimos nela de facer valer os nosos dereitos.


A súas palabras resultaron inquedantes e aclaradoras e de seguro nos servirán para reflectir sobre o noso rol de ciudadanos no mundo que nos toca vivir. Moitas grazas sola túa inspiración e compromiso Guille.

ARTE NA BIBLIO

O alumnado de 1º ESO deron mostras da súa creatividade ao representar a célula eucariota animal con chuches.

Nas diferentes versións aparecen representados os orgánulos co Retículo e Aparello de Golgi
(linguas), centríolos (regaliz), mitocondrías (gominolas), ribosomas (lacasitos) e no medio o núcleo.









NORABOA A TODOS E TODAS OS ARTISTAS E BO PROVEITO!!

30 de xaneiro, día internacional da paz


Hoxe é 30 de xaneiro: o Día Internacional da Paz. Para celebralo dedicamos a clase de valores éticos de 4º da ESO a facer un mural sobre As caras da guerra e As caras da Paz.
As caras da paz, que pechamos cun corazón, son as caras das persoas que loitaron por ela como, por exemplo, as 16 gañadoras do Premio Nobel da Paz. As caras da guerra son caras de dor e sufrimento, de enfermidade e angustia. (fai clic nas imaxes para ver os detalles).


Tamén repartimos por todo o instituto frases sobre a paz, coma estas que recollemos aquí:


Finalmente puxemos unha exposición ao lado da biblioteca con libros sobre a paz.


Estes son os documentos con todas as frases e as imaxes, e unas fotos do "making of":

 


A AUGA

O NOSO ENTORNO FÍSICO 

 Dentro do noso proxecto do corpo humano o alumnado de 1º da ESO elaborou unhas cartazas sobre o ciclo e o tratamento da auga. 

 A auga como elemento indispensable para a nosa supervivencia. Describíronse os seus procesos dende a evaporación pasando polo filtrado e a decantación ata a importancia da depuración e potabilización.. Mencionáronse ademais os usos do auga agrícola, gandeiro, industrial e humano… 




 E aquí están os maravillosos resultados:







CLUB DE LECTURA ATENEA - 1ª SESIÓN

O pasado 14 de novembro tivemos a primeira reunión do Clube de Lectura “Atenea”, formado por 6 membros, entre pais, alumnos de Bacharelato e persoal non docente. A lectura proposta foi a obra Ana Karénina, do marabilloso autor Lev Tolstoi. Esta obra é una das cimas do Realismo ruso do século XIX e da literatura universal. Debido á súa extensión, nesta primeira xuntanza fíxose unha reflexión sobre o que cada membro do clube lera. Proxectouse unha presentación de Power Point sobre a obra e o autor, e visionáronse trailers das principais adaptacións cinematográficas da novela.

Encontro con Ahmed Alí, xornalista gráfico exipcio

Encontro con Ahmed Ali Abdelhamid Ahmed Darraz, reporteiro gráfico exipcio protexido por Amnistía Internacional.
Colaboran: Departamento de Filosofía e Proxecto de Biblioteca 2016-17, O corpo humano - O dereito a non sufrir tortura. Post realizado a partir das contribucións de todo o alumnado de 1º Bach. e a materia de Psicoloxía de 2º Bach. 


O encontro con Ahmed Alí tivo dúas partes. En primeiro lugar informou sobre a primavera árabe e os principais nomes e sucesos que e sucesos que debemos coñecer para comprender esta historia. Despois contou a súa historia sobre como foi detido e torturado e tivo que abandonar o país.

 1. A primavera árabe 

En Exipto en 2004 gobernaba o xefe militar Hosni Mubarak. Os primeiros anos do seu mandato foran bos pero a partir de aí convertiuse nun dictador. En 2005 houbo unhas eleccións que gañou con case un 99% de votos favorables... pero despois de investigar descubriuse que as persoas que estaban nos colexios electorais estaban a favor do réxime militar e que moitos dos votos obtidos por eles eran de persoas que estaban mortas!
En 2011 houbo grandes mobilizacións de mozos do 6 de abril, movemento que xunta diferentes ideas. Houbo unha manifestación no Cairo na que trouxeron un cadaleito coa bandeira de Exipto con imaxes de Mubarak e a palabra “ilegal”; este foi o primeiro parafuso no cadaleito do dictador.
Outra manifestación tivo lugar na ponte de Alexandría. os mozos miraban ao mar, de costas á estrada. Foron todos detidos e torturados cruelmente: apagaban cigarros contra a súa pel e electrocutábanos nas súas partes íntimas. Uns saíron do cárcere logo de tres noites e outros tras 13 horas.
Chegaron con isto á morte dun dos mozos Despois manipularon as probas e metéronlle droga na boca para que parecese unha sobredose.
Tamén, en Túnez, un home plantaouse lume a si mesmo diante do Parlamento polo descontento ante as inxustizas.


 2. A súa detención e tortura 

Conta Ahmed Alí que o 31 de agosto de 2014 estaba facendo unha reportaxe á unha nai dun periodista morto. Ao chegar á rúa da súa casa detéñenme e rómpenme o carné de periodista; ao chegar ao cuartel non me deixan nin facer unha chamada.
Decidiu non contestar ás preguntas e foi trasladado a un campamento das forzas de seguridade. Outros reporteiros que se daban por mortos ou desaparecidos estaban nese campamento. Ao día seguinte contou ao avogado o que sucedía e metérono nunha celda de 1 x 0’5 m onde estivo 5 días cos ollos vendados e as mans esposadas ás costas. A prisión estaba debaixo da terra.
Cando me vendaron os ollos só me preguntaba se ía vivir ou se ía morrer.
Para ser liberado tivo que pagar unha fianza de 1000 libras. Volvín traballar, quería facer un seguimento do meu caso pero dixéronme que estaba pechado. Un día un amigo seu avogado escoitou o seu nome nunha sentenza e pescudou que se lle condenara a 25 anos de prisión. Ahmed Alí fuxiu a Uganda onde pasou 30 meses e logo foise a Kenia, onde coñeceu a un activista de Amnistía Internacional empezou a colaborar coa organización.
Foi así como veu a España para compartir a súa historia. Gustaríame volver ao meu país pero non podo.


 3. O coloquio 

Moitas das preguntas foron sobre os seus sentimentos durante o encarceramento e a tortura xa que, como comentou Gabriel Pérez, ao ser xornalista narra cousas que poñen os pelos de punta tal e como sucederon.
Sheila Figueroa preguntou se a súa familia lle axudara. Contestou que a súa familia hai moitos cargos da administración e do exército. Poderían axudalo en casos de drogas, roubos, asasinatos, etc., pero non nun caso de oposición ao réxime porque se volverían sospeitosas/os. María Outerelo recolle unhas frases: mentres non toques o ámbito político non terías ningún problema en Exipto. Por exemplo, un estudante italiano decidiu facer o seu doutoramento en Exipto; levou unha vida normal durante o seu estudo pero cando saíu a rúa para realizar o seu traballo, que tiña que ver coa situación política do momento, matárono.
Outras frases de Ahmed Alí amosan o carácter da xuventude exipcia e como loita contra a ditadura:
Aínda que os teus soños se rompan hai que seguir intentándoos.
Ti, cando naces, non deberías estar atado a unha dictadura.

Ao final da charla sacamos unha foto con el para apoialo e animalo xa que el tivo que sufrir moito.