PROXECTO MULTIDISCIPLINAR 19-20: A TECNOLOXÍA NAS NOSAS VIDAS

CHARLAS "Unha viaxe arredor do mundo das lecturas filosóficas" - 4

4ª Sesión: Unha viaxe a unha illa deserta: Señor das moscas
Quizais hai unha besta... quizais só somos nós

A cuarta sesión deste ano estivo dedicada a Señor das Moscas, unha novela de William Golding sobre uns rapaces que naufragan nunca illa e entran en contacto cunha besta da que non saben se é un espírito ou a propia brutalidade do ser humano que habita neles.
Para presentar esta charla, Fernando, Candela, Paula e Andrea analizaron os catro protagonistas, as formas de liderado que se dan en cada un, o seu carácter, a súa escena máis significativa e o seu símbolo; despois emparelláronse para facernos ver como cada líder depende doutro ou oponse a el.



1. Os catro líderes


Fernando explica o personaxe de Ralph: é o líder carismático que con só abrir a boca consegue a atención de todo o grupo. É amable, protector e sensato pero moi duro cando pensa que lle poden disputar o poder. O seu símbolo é a bucina e dásenos a coñecer nas primeiras páxinas, cando fala con Piggy e co grupo por primeira vez.

Paula “é” Jack, o líder militar. Leva consigo aos rapaces dun coro, uniformado e adestrado. Os seus símbolos son as pinturas e as lanzas e a agresividade é o seu trazo predominante; por isto se dedica á caza: máis polo gozo da matanza que pola necesidade de atopar comida. A escena que o define é unha na que, no furor da cacería, el e o coro acaban matando a Simon salvaxemente.

Piggy é o líder científico. Andrea explícanos que el é o que coñece a natureza (porque é quen de “vela”: o seu símbolo son as gafas) e é, coma as/os científicas/os de todos os tempos, un personaxe anónimo e que o grupo non sabe apreciar. De feito, non chegamos a saber o seu nome, ao final ráchanlle as gafas e mátano e, porén, el é o único que non se volve salvaxe e mantén ata o final o empeño en facer unha fogueira para que os rescaten.

Finalmente, Candela comenta o personaxe de Simon. É o líder espiritual, o que está en contacto cos espíritos, e a súa escena clave é aquela na que dialoga mentalmente co Señor das Moscas, a cachucha de xabaril que está cravada nunha estaca: non se sabe se o espírito está realmente presente ou se é un delirio de Simon, pero calquera das dúas posibilidades é terrorífica.


2. Os líderes, dous a dous


Ralph e Jack representan a substitución do poder violento polo poder civil democrático. Isto debería ser o ideal, pero vemos que hai moitos problemas: o liderado civil non é realmente democrático senón máis ben carismático, e isto fai que moitas veces se preocupe máis por manterse no poder que por beneficiar ao grupo; e, pola súa parte, o liderado militar supón sempre unha ameaza e tamén chega a buscar a violencia pola violencia, en prexuízo de todos.

Piggy e Simon comparten varias características polo que o autor os representa como animais similares: o porco e o xabaril. Piggy é civilizado e metódico mentres que Simon é salvaxe no sentido de que non fai lazo social e perde a noción da diferencia entre a súa mente e a natureza. Pero ambos teñen un final similar: o grupo vólvese contra eles e mátaos. Despois, o mar (a Historia?) fai desaparecer os cadáveres e borra as súas lembranzas.

A relación entre Ralph e Piggy reproduce moi inxeniosamente a relación que hai entre o estamento político e o científico na realidade. Ralph non pode facer nada sen Piggy, pero desprézao e presenta as súas ideas coma propias. E Piggy é o que sabe e coñece a realidade, pero non ten poder por si mesmo e necesita sempre facelo valer a través do líder.



3. Materiais para descargar

Coma sempre, o cartaz da charla:



E, coma sempre, a presentación multimedia coa que guiamos a nosa charla:






TRABALLANDO AS COMPETENCIAS BÁSICAS

No mes de marzo organizáronse, en colaboración co Plan Lector, tres sesións de obradoiros de lectura, comprensión lectora e escritura creativa. Estiveron destiñados a tres niveis diferentes: 1º, 2º e 3º de ESO.

O alumnado disfrutou de un traballo colaborativo e creativo.





Nos PDF podes ver en que consistían os exercicios así como o resultado do obradoiro de escritura creativa.



















O grupo de 1º de ESO disfrutou facendo as actividades máis  sinxelas de comprensión lectora. As podedes  atopar premendo neste enlace.



SEMANA DA ARTE



Por primerira vez na historia do noso centro celebrouse a Semana da Arte , coa temática “ Unha viaxe arredor da pintura feminina”. Tivemos exposicións, charlas, proxeccións de películas e documentais. Aquí está o que foi o noso programa:



O luns tivemos a sorte de contar coa presencia de Amelia Martín, restauradora e profesora do estudio de arte Leiladoura de Vigo.

Elaborou en primicía para nós unha película cunha selección de cadros feitos por  mulleres pintoras dende o medievo ata ós nosos días.

Centrándose no “selfie” ou autorretrato destas artistas. PODEDES PREMER AQUÍ para ver a peli.



 Contounos detalles apaxionantes das súas vidas e do momento histórico que lles tocou vivir. Todos pasamos un rato moi agradable e descubrimos como moitas delas foron verdadeiras visionarias e de cómo o seu arte realmente reflectaba o mundo feminino.






Despois da charla escomenzamos a elaboración dun cadro colectivo coa inspiración das ilustracións da charla.
 




 

Durante tres semanas estiveron expostas dúas exhibicións unha de pintoras contemporáneas. 


e outra sobre cadros de pintoras galegas.

 Uns expositores moi orixinais



Si queredes maís información sobre mulleres artistas contemporáneas:

CHARLAS "Unha viaxe arredor do mundo das lecturas filosóficas" - 3

3ª Sesión: Unha viaxe á ultraviolencia: A laranxa mecánica
Ten que someterse a un experimento para “quitarlle a violencia”.

A laranxa mecánica, de Anthony Burguess, é unha das novelas de sociología-ficción máis coñecidas, e a versión cinematográfica de Stanley Kubrik proporcionounos imaxes que están moi vivas na nosa conciencia colectiva.
En relación co tema que estudamos en clase, esta obra sérvenos para preguntarnos se a psicoloxía debe utilizar o método das ciencias naturais ou o das ciencias sociais.
Sobre esta novela e esta película fálannos hoxe Carmen, María, Naír e Gabriela.


Carmen preséntanos o tema e ao grupo. Van describir os dous tratamentos cos que se pretende curar a Alex, o protagonista: un deles é de tipo condutista e o outro de tipo psicanalítico.


María analiza os personaxes: Alex e os seus tres drugos ultraviolentos, os políticos, os policías e o persoal da prisión e as/os doutoras/es que tratan de “curar” a Alex.

O primeiro tratamento chámase na novela a Técnica Ludovico. Naír explica que é un condicionamento operante polo que se pretende que Alex faga unha asociación entre a violencia e unha droga que lle administran mentres ve unhas películas violentas.
Despois do tratamento, Alex reacciona á violencia e a sexualidade como ante a droga: prodúcenlle vómitos e náuseas.

Está Alex curado? Agora non é capaz de enfrontarse á xente que quere abusar del. Nin sequera pode escoitar a música de Beethoven: o tratamento condutista quítalle, coa agresividade e a sexualidade, a posibilidade de gozar da vida social e a arte.
Alex tenta suicidarse e, no hospital, recibe o segundo tratamento, que nos explica Gabriela. Agora ten que facer libre asociación, unha técnica psicanalítica baseada na interpretación: debe poñer textos para uns debuxos, e así vai aprendendo a elaborar a súa violencia e a convivir con ela.
Finalmente charlamos sobre se Alex está curado. Evidentemente, co tratamento condutista queda peor do que estaba, pero temos tamén moitas dúbidas de que unha persoa como Alex sexa recuperable. En todo caso, o tratamento psicanalítico non sería unha cousa dunhas poucas sesións, como se ve na película (e aínda máis no libro), senón un traballo moito máis longo e profundo.



Materiais para descargar

Coma sempre, deixámosvos aquí o cartaz e a presentación multimedia que fixemos para acompañar a nosa charla.



A presentación multimedia coa que acompañamos a nosa charla é esta (podes descargala ao final):






Encontro con Luz Fernández García - Unha viaxe ao interior de ti mesma/o

Cando comeces a túa viaxe a Ítaca
pide que o camiño sexa longo,
pleno de aventuras, pleno de experiencias.

Konstantinos Kavafis



Como en anos anteriores, Luz adaptou a súa charla ao tema do proxecto de biblioteca, que esta vez é Unha viaxe polo mundo, pero tamén falou sobre categorías clínicas e sobre o método psicanalítico. Se queredes ver estas últimas referencias podedes facelo nos posts dos anos 2013 e 2014. Sobre os temas deste ano fan a reseña Iria Domínguez e Jennifer Lago.
Unha metáfora
A viaxe a Ítaca é unha metáfora da viaxe da vida, onde as cousas que vemos ao noso arredor son o reflexo do que vemos na nosa mente. Son os comportamentos e sentimentos que se atopan no interior do noso inconsciente.
Canto máis longa e complicada sexa a viaxe máis problemas teremos que solucionar; ao ilo facendo, imos adquirindo recursos e mecanismos que facilitan a solución de problemas posteriores.
Esta viaxe non ten unha fin, da mesma forma que nunca podemos deixar de vivir tampouco podemos deixar de viaxar. A vida termina coa morte e a viaxe non remata ata que remata a vida.
Iria Domínguez

Un encontro
Primeiro Luz presentouse e logo empezou facendo un esquema das categorías clínicas para clasificar a personalidade. Explicou cada unha delas e explicounos as diferenzas entre elas. Leunos un poema e díxonos que na vida poñémonos obxectivos e para chegar a eles temos que disfrutar tamén o camiño xa que estes obxectivos cambian e o máis bonito é o camiño no que nos suceden un montón de anécdotas que nos representan como é a nosa vida e como somos nós.
Existen síntomas que impiden que a nosa vida sexa normal, como as fobias. Púxonos exemplos de persoas que teñen medo de que opinen sobre elas e acaban sen saír a ningún sitio por medo aos outros, ou outra xente que lle ten medo aos cans e non saen da casa por medo a toparse con un. Nestes casos é cando acoden a un/ha psicóloga/o. O primeiro que ten que facer esta/e psicóloga/o son as entrevistas preliminares onde vai coñecendo á/o paciente e faille certas preguntas para que se exprese e atope o porqué de que ese medo chegue a eses extremos.
Despois explicounos amplamente as diferenzas entre a neurose e a psicose e contounos que ela levaba o caso dun rapaz, ao que chamou "Álex", desde que tiña 8 anos. El ao principio mantíñase distante e quería facerlle dano a ela pero despois abriuse e chegou a un punto en que se decatou de que estaba louco.
Jennifer Lago


Libro de visitas
Picando nesta imaxe do cartaz da charla podedes descargalo. Deixámosvos este libro de visitas con comentarios da xente de clase sobre o caso clínico que nos contou. Case todos falan da relación de dependencia que se establece entre Álex e Luz, que valoran moi positivamente porque as alternativas para unha persoa psicótica son durísimas: outros tratamentos adoitan incluír a reclusión nun psiquiátrico ou unha medicación tan agresiva que deixe á/o paciente permanentemente aturdida/o e inútil.


O MEU CORPO, OS MEUS DEREITOS



O grupo de alumnado de bacharelato que colabora coa REDE DE ESCOLAS DE AMNISTÍA INTERNACIONAL puxo en marcha unha exposición co lema O MEU CORPO OS MEUS DEREITOS para chamar a atención sobre a vulneración constante dos dereitos reproductivos da muller no mundo.

Aquí podes ver o resultado.