DEMOSTRACIÓN DE XOGOS POPULARES
O pasado venres 8 de xuño o alumnado de 1º ESO A fixo unha demostración de xogos tradicionais galegos ao alumnado de 5º de primaria do centro Santa Mariña de Redondela. Se queres ver as fotos dos xogos preme aquí.
ARTE NA BIBLIO
A biblioteca en colaboración co departamento de Historia organizaou un obradoiro durante os recreos do mes de maio. Alumnado de diferentes cursos (3º PDC, 4º e 3º ESO) estivo pintando cadros relacionados co mar. Grabamos audicións con poemas e os nosos cadros utilizáronse como fondo para as grabacións. Para ver o resultado preme aquí e para ler os poemas preme aquí.
A biblioteca en colaboración co departamento de Historia organizaou un obradoiro durante os recreos do mes de maio. Alumnado de diferentes cursos (3º PDC, 4º e 3º ESO) estivo pintando cadros relacionados co mar. Grabamos audicións con poemas e os nosos cadros utilizáronse como fondo para as grabacións. Para ver o resultado preme aquí e para ler os poemas preme aquí.
AS MATEMÁTICAS E O MAR
Os departamentos de Plástica e Matemáticas realizaron un traballo conxunto que consistiu: unha exposición de fondos marinos (cuxos resultados podes ver nas fotos) e unha presentación de formas matemáticas a partir de fotos do porto de Cesantes. Se queres ver o resultado preme aquí.
Os departamentos de Plástica e Matemáticas realizaron un traballo conxunto que consistiu: unha exposición de fondos marinos (cuxos resultados podes ver nas fotos) e unha presentación de formas matemáticas a partir de fotos do porto de Cesantes. Se queres ver o resultado preme aquí.
INFORMACIÓN SOBRE A ENSENADA DE SAN SIMÓN
CÉSAR PORTELA
César Portela Fernández (Pontevedra 1937). Cursou estudios de arquitectura
na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. Trala súa graduación
en 1996, trasládase a Madrid, onde obtén o grao de Doctor na Escola de
Arquitectura de Madrid.
Na Illa de San Simón se comezou a xestar un proxecto de rehabilitación
integral, encargándose o arquitecto César Portela. A rehabilitación tratou de
ser extremadamente respetuosa co lugar, por un lado recuperando toda a parte
relacionada cola flora, e por outra rehabilitando os edificios existentes sen
producir profundas modificacións.
Edificios construídos ou en construcción:
-
En
construcción: Palacio de Congresos de Beiramar (Vigo). Ampliación do Aeroporto
de Peinador.
-
Construídos:
vivendas para xitanos, Acuario de Vilagarcía, Casa da Cultura de Cangas, …
ANA PÉREZ (3º ESO A)
A ría de Vigo sofre unha grande contaminación que se dispara na zona
cercana a antiga fábrica de cerámica de Pontesa, en Pontesampaio. Nese lugar,
según un estudo científico da Universidade de Vigo e dos expertos de Innsoil,
unha compañía especializada en contaminación de solos, “os niveles hallados de
chumbo son elevadísimos, superan en catro cifras a cantidade de chumbo
admisibles para o consumo humano de bivalvos”.
Este estudio recolle o contido de metais pesados para tres grupos distintos
de bioindicadores, que son: algas, moluscos, bivalvos e miñocas.
A situación é especialmente crítica nas augas que rodean a antiga fábrica
de louza construída en 1961 e que permaneceu aberta durante corenta anos.
O caudal do río Oitavén xunto coas correntes mariñas, transportan os
depósitos de chumbo desde as cercanías da Illa de San Simón, a través do
estreito de Rande hacia o resto da Ría.
RIA DE VIGO Autor
A ría de Vigo é a máis profunda e meridional das Rías Baixas de Galicia.
Está situada ó sur da provincia de Pontevedra, e esténdese en dirección
noroeste nunha lonxitude de 35
Km. Estírase de sudoeste a nordeste, a modo de lanza que
se vai estreitando a medida que camiñamos hacia o interior. A ría de Vigo
estreítase en Rande para volverse abrir de novo formando a ensenada de San
Simón.
Un fiordo é profundo e de escarpadas ladeiras laterais xa que foi tallado
por un glaciar, unha ría designa un val no glaciar dun río costeiro inundado
pola elevación do mar.
As rías poden ter unha orixe tectónica debido o fundemento continental, ou
ben glacioestático, formado pola invasión mariña dos vales fluviais baixos. As
rías Baixas son máis amplas en relación cos ríos que as forman.
FUTURO DA ILLA
- Posibilidade e explotación
Na actualidade despois de moito tempo de rehabilitación dos edificios e la
flora da Illa esta destinada para a conservación da memoria Histórica, Centro
de documentación e Biblioteca. Tamén recolle algúns actos como a entrega dos
premios Xerais, concentracións como Neuromagic e pose unhas instalacións de
talasoterapia.
- Accesos
A única forma de acceder a illa é grazas os catamaráns, estes se poden
coller dende Cangas, Vigo e Cesantes e tamén hai posibilidades de contratar
unha visita guiada.
BATALLA DE PONTESAMPAIO ( Laura Otero)
Comezou o 7 de xuño e rematou o 9 de maio de 1809 en Pontesampaio e o
vencedor foi España. A batalla foi dos españois contra os franceses. O
comandante francés era Michel Ney e o español Pablo Morillo e Morillo.
Os franceses eran 10.800 soldaddos contra 10.000 soldados e milicia
española.
O 7 de xuño o mariscal Ney, ao mando de 10:000 homes, realizou un ataque
frontal sobre a pnte cortada, sendo resixeitado con grandes perdas. Ao día
seguinte, Ney ordenou a unha parte das súas forzas que atacaran Caldelas, dúas
leguas río arriba, cuxa ponte non fora destruída. Ao outro lado do río, os
paisanos do Morrazo, Pontevedra e A Lama atríncheraronse con pedras e troncos
de árbores. A batalla, ao igual que en Ponte San Paio foi terrible. Os
mamelucos, a cabalería de elite do exército francés, cargaron en tres ocasións
contra os voluntarios galegos que os rexeitaron noutras tantas ocasións.
O día 9, Ney convocou consello dos
seus oficiais e decidiu a retirada. Esta foi penosa porque o exército francés
resultou acosado polos guerrilleiros que atacaban e mataban aos soldados
rezagados. As tropas de Ney reuníronse en Lugo coas de Jean De Dieu Soult que
tivera que abandonar Portugal, e todos xuntos retiráronse de Galicia en xullo
de 1809. O choque supuxo a definitiva evacuación de Galicia por parte do
exército napoleónico e a creación dun novo fronte para as súas armas.
A RÍA DE VIGO (Laura Nogueira
González – 3º A)
A Ría de Vigo. É unha das moitas rías que forman o litoral galego. Pero
esta ría non é como as demais. Dende tempos remotos inspirou a persoas para
compor. A pesar de que ten uns niveis altos de contaminación, compón unha
fermosa paisaxe. As súas augas non son as mais limpas nin as máis tranquilas do
mundo, pero consegue que limpes a túa mente e que no teu interior estes máis
tranquilo coa túa persoa. E fermoso é o seu cheiro a mar é un estupendo modo de
deixar que ese vento, que baila sobre as praias, leve os problemas. Chegas á praia
de Cesantes, pechas os ollos, e por un intre, pola túa mente pasa “Qué haberá
acontecido neste fermoso lugar?”. Pero as respostas atopalas ti.
Sabes que houbo importantes batallas, persoas recluídas en San Simón, e
todo o que os libros poden dicirche, pero “qué pasou aparte diso?” Pode que
fermosas historias de amor, tráxicas perdas, morte.
Por iso cando chego a calquera praia de Vigo, sobre todo á praia de
Cesantes, un pouco de tristeza invádeme, pero cun fermoso matiz de esperanza
polo futuro, porque se pasou isto agora... Que pasará no futuro?
HISTORIA DA ILLA DE SAN SIMÓN E SAN SIMÓN NA GUERRA CIVIL
A partir do ano 1936 comezou a guerra civil española, os edificios da illa
empregáronse como campo de concentración e de exterminio para os presos políticos,
contrarios ao franquismo, provenientes das zonas próximas. Arredor de 600.000
persoas foron encarceradas durante a guerra civil ea posguerra. Foi cualificada
como colonia penitenciaria. Aínda que era un campo de exterminio onde os presos
políticos eran asasinados. Esta illa foi usada de campo de exterminio ata o ano
1943.
O Barco “Upo Mendi”
O barco Upo Mendi partiu desde Bilbao chego de presos coa finalidade de
integralos no sistema financeiro da illa de San Simón. A falta de calado
impediu que o barco se acercase á illa de San Simón permanecendo fondeado na
ría de Vigo.
Con todo isto xa só me queda darlles as gracias por atenderme.
YASMINA RIBEIRO – 3º ESO A
A Cantiga de Mendiño é unha cantiga de amigo escrita polo trobador
galego-portugués do mesmo nome, que viviu entre o século XIII e o XIV.
Este poeta era probablemente dalgunha
localidade preto á ría de Vigo, como Vigo ou Redondela. O seu poema é
considerado un dos máis importantes da liña trobadoresca galaico-portuguesa.
Nel, relátase como unha moza espera ao seu amigo na Ermida de San Simón, onde
termina morrendo de amor. No poema fala de que a Illa de San Simón hai grandes
ondas.
Martín Códax foi un poeta galego, posiblemente un xograr que
viviu entre o século XIII e XIV. A súa orixe non está clara pero probablemente
procede de Vigo. No poema “Ondas do mar de Vigo” di que é un mar axitado. No
poema “Mía irmana fremosa treides comigo” fala da igrexa de Vigo que está preto
do mar, que é axitado e que van mirar as ondas. Na cantiga “Quantas sabedes
amar amigo” falan de que se van bañar nas ondas do mar e que é axitado.
Joan de Cangas parece ser orixinario de Cangas do Morrazo, foi
un trobador galego do século XIV. Só se conservan tres cantigas de amigo sobre
o Santuario de San Mamede. Non constrúe as súas composicións arredor do recurso
do leixa-prém
Julio Verne naceu o 8 de febreiro de 1828 e morreu o 24 de
marzo de 1905. Foi un escritor francés de novelas de aventuras. No seu libro de
“20.000 leguas de viaxe submarino” fala de que van a Rande polo ouro e a prata.
Na illa de San Simón hai un monumento de Julio Verne.
ENSENADA SAN SIMÓN
PROXECTO INTERDISCIPLINAR
A bilbioteca colaborou co proxecto interdiscipinar organizando sesións de busca documental na rede e sesións de busca documental na biblioteca coa seguinte bibliografía:
1. 365 juegos de todo el mundo, Carlos Velázquez.
2. 100 juegos y deportes populares y tradicionales, Pere Lavega, Salvador Olaso.
3. Chirlosmirlos. Enciclopedia dos xogos populares, Antón Cortizas.
4. Os xoguetes esquecidos, Xosé López González.
1. 365 juegos de todo el mundo, Carlos Velázquez.
2. 100 juegos y deportes populares y tradicionales, Pere Lavega, Salvador Olaso.
3. Chirlosmirlos. Enciclopedia dos xogos populares, Antón Cortizas.
4. Os xoguetes esquecidos, Xosé López González.
Edición orixinal: Rides FR
Fecha de edición: Novembro 2007
Guión e dibuxo: Paco Roca
Enrugas inscríbese no denominado “cómic social”. Nel atopamos valores coma o compañeirismo, o amor de toda unha vida e a protección dunha familia, a fantasía como vía de escape dunha realidade que non nos gusta, a soidade, a rutina, a paciencia dos coidadores.
Chamounos a atención como o autor utiliza as páxinas en Branco para simular que o alzheimer comeza a devorar as neuronas e que na película Miguel tivese acento arxentino.
Sobre os personaxes:
Emilio, cuxa profesión (director dunha sucursal) fai que se acentúe máis a sensación de “persoa non útil” que teñen os avós que ingresan nunha residencia. Cando a enfermidade se fai inevitable, intenta enmascarala con artimañas e usar o seu gusto pola lectura para atrasar o máximo posible a hora fatídica de subir ao piso superior.
Miguel, un despreocupado home, sen familia, ao que non lle preocupa que veña ninguén a visitalo para non caer na decepción do resto de anciáns da residencia.
Miguel é retratado como un extorsionador. Está ao tanto de quen move cartos na residencia, está por encima do resto ao atoparse mellor. Quizais se cre o rei da residencia e isto tamén pode ser un tipo de demencia.
A súa “cura” consistirá en axudar a Emilio sen recibir nada a cambio, polo menos material, xa que por fin atopou a alguén de quen preocuparse.
Antonia, aínda que precisa un andador, sempre quere bailar e cre que la vellez non é sinónimo de ensimesmarse, senón de gozar do teu tempo e darlle alegría ao corpo.
Miguel e Antonia personifican os dous antagonistas: ela propón continuar activos para beneficiar ao corpo e á mente, el considera que non hai nada que facer dentro da residencia.
Dolores e Modesto son unha parella de anciáns que estiveron xuntos toda a vida, desde que se fixeron noivos. El padece de Alzheimer en estado avanzado, non di nada e é atendido pola súa muller, pacientemente, cada día. A dura situación serve para que Emilio decida loitar e non estar coma el.
O flashback no que se nos explica porque lle murmura certa palabra ao oído pareceunos precioso e serve de contrapunto ao que predica Miguel, sentirse sen ataduras nin preocuparse por sentirse abandonado pola familia.
Algunhas das preguntas que xurdiron foron:
• Que facer cos nosos anciáns nesta sociedade que cada día vai máis rápido?
• É esta a mellor solución para esta situación?
• Quero pasar os 10 ou 15 últimos anos da miña vida nunha residencia xeriátrica?
Evidentemente a resposta foi que non queremos pasar os nosos últimos anos nun lugar así. A opción a esta situación dos nosos contertulios foi optar polas residencias de día como mellor solución.
Fecha de edición: Novembro 2007
Guión e dibuxo: Paco Roca
Enrugas inscríbese no denominado “cómic social”. Nel atopamos valores coma o compañeirismo, o amor de toda unha vida e a protección dunha familia, a fantasía como vía de escape dunha realidade que non nos gusta, a soidade, a rutina, a paciencia dos coidadores.
Chamounos a atención como o autor utiliza as páxinas en Branco para simular que o alzheimer comeza a devorar as neuronas e que na película Miguel tivese acento arxentino.
Sobre os personaxes:
Emilio, cuxa profesión (director dunha sucursal) fai que se acentúe máis a sensación de “persoa non útil” que teñen os avós que ingresan nunha residencia. Cando a enfermidade se fai inevitable, intenta enmascarala con artimañas e usar o seu gusto pola lectura para atrasar o máximo posible a hora fatídica de subir ao piso superior.
Miguel, un despreocupado home, sen familia, ao que non lle preocupa que veña ninguén a visitalo para non caer na decepción do resto de anciáns da residencia.
Miguel é retratado como un extorsionador. Está ao tanto de quen move cartos na residencia, está por encima do resto ao atoparse mellor. Quizais se cre o rei da residencia e isto tamén pode ser un tipo de demencia.
A súa “cura” consistirá en axudar a Emilio sen recibir nada a cambio, polo menos material, xa que por fin atopou a alguén de quen preocuparse.
Antonia, aínda que precisa un andador, sempre quere bailar e cre que la vellez non é sinónimo de ensimesmarse, senón de gozar do teu tempo e darlle alegría ao corpo.
Miguel e Antonia personifican os dous antagonistas: ela propón continuar activos para beneficiar ao corpo e á mente, el considera que non hai nada que facer dentro da residencia.
Dolores e Modesto son unha parella de anciáns que estiveron xuntos toda a vida, desde que se fixeron noivos. El padece de Alzheimer en estado avanzado, non di nada e é atendido pola súa muller, pacientemente, cada día. A dura situación serve para que Emilio decida loitar e non estar coma el.
O flashback no que se nos explica porque lle murmura certa palabra ao oído pareceunos precioso e serve de contrapunto ao que predica Miguel, sentirse sen ataduras nin preocuparse por sentirse abandonado pola familia.
Algunhas das preguntas que xurdiron foron:
• Que facer cos nosos anciáns nesta sociedade que cada día vai máis rápido?
• É esta a mellor solución para esta situación?
• Quero pasar os 10 ou 15 últimos anos da miña vida nunha residencia xeriátrica?
Evidentemente a resposta foi que non queremos pasar os nosos últimos anos nun lugar así. A opción a esta situación dos nosos contertulios foi optar polas residencias de día como mellor solución.
Cartas gañadoras obradoiro expresión escrita
RELATOS GAÑADORES DO OBRADOIRO DE EXPRESIÓN ESCRITA
Carta de amor sen a letra “e”
“Ola amor, cada día imaxino os amados ollos azuis tan profundosna túa mirada. Cando miro cara ao sol imaxino os rizos roubados dun botín con xoias coma ti. O amor tan aloucado hacia ti inspira ao corazón diminuto na miña caixa torácica. Vou palmar coas túas curvas, cos músculos da boca, namoras cando bicas. Provocas cando pasan pola praia.
I love you baby”
Mensaxe dun naufrago sen a letra “s”
“ Para o que encontre a carta do meu naufragio: onte foi o naufragio do barco Bradbury cerca da illa Fahrenheit. Non hai ningún material para comer, beber, ou facer lume. O único alimento é cangrexo e moito peixe. Axuda por favor.”
Peter Hoccon.
Finalista
"Ola , son admirador das túas zarzas. No son un acosador, son un namorado. Sinto moita admiración polo voso coco, contas cos ollos máis horrorosos do país. Cando miro a túa cara sinto chorar os ollos da miña cachada. A miña piña chora coa túa cara. Ata logo. “
Carta de amor sen a letra “e”
“Ola amor, cada día imaxino os amados ollos azuis tan profundosna túa mirada. Cando miro cara ao sol imaxino os rizos roubados dun botín con xoias coma ti. O amor tan aloucado hacia ti inspira ao corazón diminuto na miña caixa torácica. Vou palmar coas túas curvas, cos músculos da boca, namoras cando bicas. Provocas cando pasan pola praia.
I love you baby”
Mensaxe dun naufrago sen a letra “s”
“ Para o que encontre a carta do meu naufragio: onte foi o naufragio do barco Bradbury cerca da illa Fahrenheit. Non hai ningún material para comer, beber, ou facer lume. O único alimento é cangrexo e moito peixe. Axuda por favor.”
Peter Hoccon.
Finalista
"Ola , son admirador das túas zarzas. No son un acosador, son un namorado. Sinto moita admiración polo voso coco, contas cos ollos máis horrorosos do país. Cando miro a túa cara sinto chorar os ollos da miña cachada. A miña piña chora coa túa cara. Ata logo. “
Obradoiro de expresión escrita
Seguimos cos obradoiros: esta vez de expresión escrita. Co curso 1º A escribimos unha mensaxe dun naúfrago e unha carta de amor. Para ler as cartas gañadoras preme aquí.
7ª SESIÓN CLUB DE LECTURA CON NAIS
CHARLA CON ANGEL LUSQUIÑOS SECRETARIO DA COFRADÍA DE PESCADORES DE CESANTES (REDONDELA)
- supera un 15 % os índices permitidos de chumbo - é a ría máis contaminada de Galicia
- toda a ría de Vigo é zona B incluso arredor das Cíes que antes era zona A agora é tamén B
- na ensenada de Baiona é todo zona C.
Precisounos que os pescadores dividen as zonas das rías en A,B ou C segundo a calidade do producto que se pesca:
- nas zonas A pódese comercializar o peixe ou marisco directamente desde a lonxa ao consumidor
- nas zonas B o proceso de depuración é imprescindible antes da comercialización
- nas zonas C o nivel de contaminación é moi grande e o producto non pode ser comercializado.
Falounos concretamente do caso da ensenada de San Simón a que inspirou os primeiros versos da nosa lingua e incluso a autores da literatura universal como Xulio Venre coas 20.000 leguas de viaxe submarino.
Desgraciadamente este cachiño da ría de Vigo está a sufrir unha degradación ambiental importante:
- hai verquidos permanentesno peirao de Cesantes de orixe industrial
- hai un alto grado de metais pesados que non son depurados e que afectan as ventas na lonxa porque a xente non quere compralos
- existe contaminación bacterolóxica procedente de verquidos fecais
- os recheos das instalacións deportivas afectan o equilibrio ambiental da ensenada.
Como consecuencia de todo esto prodúcese un aumento da salinidadeunha disminución do aporte de auga doce deterioro da saúde privatización do medio natural. Ángel engade que a ensenada de San Simón e unha zona de protección ambiental e que forma parte da REDE Natura 2000. Para mellorar a situación compraría un saneamento integral da ría a través de plans específicos: Plan de Usos Deportivos, Plan Urbanístico e Plan de Protección Medioambiental. A través destes plans poderiase acadar unha notable mellora do noso litoral e unha recuperación das zonas máis contaminadas e estragadas polos recheos e os verquidos. VOLTAR
DEBATE CON ANGEL LUSQUIÑOS
O alumnado de 3º ESO mostrouse moi interesado e concienciado polo problema. Velaiquí as súas preguntas:
1. “Por que non se multa ás empresas que fan verquidos?”
Xustifícanse porque as empresas crean postos de traballo. Nembargantes, según un estudo cada posto do mar crea 7 indirectos en terra.
A celulosa de Pontevedra, por ejemplo, ten só 100 traballador@s e matou a ría de Pontevedra, unhas das zonas máis ricas de marisqueo de Galicia.
2. Se non poden estar ( as industrias) perto do mar, por que están?
Porque teñen a concesión da autoridade portuaria de Vigo.
3. Se o goberno e a Xunta sabenno, por que non fan nada?
Se un concello como o de Vigo permite que o 50% das súa augas vertan na ría por falta dunha depuradora en condicións. Esta situación lévase dando 6 ou 7 anos e a Xunta o permite. Hai unha multa da CEE pendente de moitos millóns se non se resolve a situación.
A Administración prima máis o que a industria que a propia conservación da ría.
4. Pódese voltar a recuperar o litoral despois de trasladar a todas as empresas lonxe do litoral e parar os verquidos?
Rexenéranse con moita facilidade. Despois do Prestixe, a zona de Muxía foi cuberta polo chapapote: os bancos marisqueiros , os pesqueiros a Praia. Como é una parte moi aberta as correntes son mpoi fortes e actualmente é zona A.
5. As illas Cíes son un Parque Natural, por que non se protexen?
Faltan medios para sanear e eliminar os focos de verquidos de orixe industrial ao mar. A Xunta pode ser multada con 200 millóns de euros.
6. Os verquidos non poden ser depurados internamente nas industrias?
Sae máis barato pagar por contaminar. En 2010 houbo unah denuncia polos verquidos das obras do Ave na ría e a sanción imposta á empresa foi de 15.000 euros.7. Cando se orixinou a contaminación?
Ven de lonxe, cando Pontesa verquía todo en Arcade.
8. No se poñen ás etiquetas a orixe do producto?
Non son moi fiables, hai que dicir que algunas conserveiras traen o meixillón, o berberecho, as ameixas de Chile . Esto supón o 90% do seu producto envasado.
9. Non se obliga ao mantemento das depuradoras?
O Presidente da Autoridade Portuaria de Vigo é o Presidente dunha importante empresa hormigonera.
É preocupante a falta de concienciación do problema. En xaneiro a cofradía de pescadores de Cesantes organizou una protesta contra os verquidos foi frustrante : só asistiron 200 persoas.
VOLTAR
CHARLA COFRADÍA
Achegounos imaxes sobre os verquidos na ensenada de San Simón, se queres velas preme aquí.
Un bico de amor e vida
O vello e o mar, Moby Dick
Entrega premios concurso caricaturas
O luns 23 de abril fíxose entrega do premio do 1º Concurso de Caricaturas de Autores Literarios. O gañador resultou ser Fernando Darriba de 2º de Bacharelato. Noraboa!!
LUNS 23 DÍA DO LIBRO
O luns 23 de abril, Día do Libro, tivemos múltiples actividades: repartimos agasallos e chocolates a tod@s aquel@s que se achegaron onda nós para emprestar un libro.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)